III NIEDZIELA ADWENTU (Rok B)

Iz61,1-2a.10-11; 1Tes5,16-24; J1,6-8.19-28

Dzisiejsze czytania Słowa Bożego wzywają nas do radości. Jednak od razu należy powiedzieć, że czytania te mówią o radości, która jest całkowicie inna niż ta, jaką zwykle doświadczamy w naszym życiu.

Przyczyną radości, którą najczęściej doświadczamy jest spełnienie naszych pragnień lub oczekiwań. Dlatego też zwykle odczuwamy radość wtedy, gdy coś dzieje się zgodnie z naszymi pragnieniami, gdy z powodzeniem realizujemy nasze plany i zamierzenia.

Jednak, kiedy jest odwrotnie, czyli kiedy nie jesteśmy w stanie zrealizować swoich planów, kiedy dzieją się rzeczy niezgodne z naszymi oczekiwaniami, doświadczamy zawodu i odczuwamy smutek. Dlatego też, taka radość jest nietrwała. Znika i przemienia się w smutek, kiedy tylko wydarzy się coś niezgodnego z naszymi oczekiwaniami. Człowiek, który usiłuje zdobyć taką radość ciągle ulega wpływowi zmieniającego się otoczenia. A co więcej, takim człowiekiem można bardzo łatwo manipulować poprzez spełnianie lub też nie spełnianie jego oczekiwań.

Jest jeszcze jeden bardzo poważny problem związany z tego rodzaju radością. To, co oczekujemy, czy też to, czego pragniemy nie zawsze jest dobrem. Czasami świadomie możemy pragnąć jakiegoś zła dla innej osoby, na przykład dla kogoś, kto nas zranił lub dla kogoś, kogo uważamy za wroga. Ale nawet, jeśli świadomie nie pragniemy zła, to zawsze istnieje możliwość popełnienia błędu. Nierzadko jest tak, że to, co uważamy za dobro i pragniemy, jako dobro, w rzeczywistości jest złem dla nas samych lub też dla innych ludzi.

Także w tym przypadku, kiedy świadomie lub też nieświadomie, pragniemy zła, odczuwamy radość, kiedy to pragnienie zostanie spełnione. W tym przypadku przyczyną naszej radości jest zło, które właśnie wydarzyło się. Pomimo tego, że zło powinno wywoływać w nas smutek, a nawet gniew, odczuwamy radość, która niejako mówi nam, że wydarzyło się coś dobrego. Można powiedzieć, że taka radość oszukuje nas i wyrządza nam wielką krzywdę. Pragnąc radości, która sama w sobie jest czymś dobrym, pragniemy zła. A starając się doświadczyć tej radości czynimy krzywdę sobie lub innym ludziom.

Pomimo tego, że taka radość szkodzi zarówno człowiekowi, który jej doświadcza, jak i wielu innym ludziom, pomimo tego, że nie daje gwarancji na osiągnięcie prawdziwego szczęście, bardzo wielu ludzi jest tak bardzo przywiązanych do tej radości, że nie może sobie wyobrazić życia bez niej. A poza tym, ludzie ci nie mogą nawet wyobrazić sobie tego, że może istnieć inna radość, niż ta, którą znają ze swojego doświadczenia. Nie mogą sobie wyobrazić, że może istnieć taka radość, która nikogo nie rani, czy też taka radość, która trwa niezależnie od zmieniających się warunków. Ludzie ci są przekonany, że ta radość to wszystko, czego można spodziewać się od życia. Dlatego też nie pragną niczego innego, a jedynie starają się nie utracić tego, co już mają.

Św. Jan od Krzyża powiedział, że „Aby dojść do celu, którego nie znamy, należy porzucić znane drogi i iść drogą, którą jeszcze nie kroczyliśmy. Aby doświadczyć radości, której nie znamy, należy zaprzestać dążenia do tej radości, którą już znamy.”

Skąd zdobyć siły, aby pokonać lęk przed opuszczeniem starej, dobrze znanej drogi?

Skąd zdobyć odwagę, aby zdecydować się na kroczenie nową, nieznaną drogą?

Prorok Izajasz poucza nas, że misją obiecanego przez Boga Mesjasza było wyzwolenie nas z tego lęku i umożliwienie nam kroczenia drogą, która prowadzi do prawdziwego życia, do prawdziwej radości i pokoju.

Tym zapowiedzianym przez Izajasza Mesjaszem jest Jezus Chrystus. Aby wypełnić swoją misję Jezus przede wszystkim objawia nam moc, potęgę i ogrom Miłości Boga. Boża Miłość jest niezniszczalna. Nie może jej zniszczyć ani nasz grzech, ani wszelkie inne zło. Jezus pouczał, że Miłości tej nie może zniszczyć nawet śmierć. Prawdziwość swych słów potwierdził poprzez swoje życie, a szczególnie poprzez swoją śmierć i zmartwychwstanie.

Ponieważ Miłość Boga jest wieczna i jednocześnie jest mocniejsza od wszelkiego zła, a nawet od śmierci, każdy człowiek, który uzna ją za swój największy skarb, za najcenniejszą rzecz w swoim życiu, może być pewny, że żadna siła nie zniszczy tej miłości, że nikt nie jest w stanie odebrać od niego tego skarbu. Z tego powodu człowiek ten nie musi się niczego lękać, ani nikogo obawiać. Zostaje wyzwolony ze wszelkich lęków. Jezus pragnie wyzwolić nas ze wszelkich lęków i niepokojów, ponieważ dopiero wtedy, gdy będziemy wolni będziemy w stanie kochać. Będziemy w stanie kochać Boga, ale także kochać siebie samych, oraz innych ludzi.

Gdy zaczniemy żyć w miłości, zaczniemy żyć zgodnie z wolą Boga Stwórcy wobec nas, zaczniemy żyć w pełni po ludzku i zostaniemy przepełnieni pokojem oraz radością, której ten świat dać nie może. W przeciwieństwie do radości, którą sami możemy zdobyć, ta radość nie jest uzależniona od warunków zewnętrznych, jest niezmienna w każdej sytuacji i podobnie jak Miłość Boga, trwa na wieki.

Módlmy się o to, aby jak najwięcej ludzi przyjęło światło Jezusa, aby zostali przez Niego wyzwoleni ze wszelkich lęków oraz przywiązań tak, aby przepełnieni wielką nadzieją, radością i pokojem, którego świat dać nie może, mogli zawsze żyć w miłości, a przez to, aby stali się światłem dla innych ludzi i prowadzili ich do Źródła Miłości, do Źródła nieprzemijającej radości i pokoju.

II NIEDZIELA ADWENTU (Rok B)

Iz 40,1-5.9-11; 2 P 3,8-14; Mk 1,1-8

Rozpoczęty tydzień temu Adwent przypomina nam jedną z ważniejszych nadziei chrześcijan. Jest to nadzieja na to, że Jezus Chrystus powróci kiedyś do nas w widzialnej postaci. Nasza nadzieja opiera się na słowach samego Jezusa, który obiecał przyjść, aby zabrać nas do przygotowanego przez Niego dla nas miejsca.

Jednak ta obietnica Jezusa nie dla wszystkich ludzi jest źródłem nadziei. Niestety są ludzie, dla których jest ona źródłem lęku. Ludzie, w których zapowiedź powtórnego przyjścia Jezusa wywołuje lęk są przekonani, że dzień przyjścia Chrystusa będzie dniem surowego sądu, a co więcej będzie dniem otrzymania kary. Dal tych ludzi nadejście Jezusa oznacza zniszczenie ich ludzkich nadziei, które pokładali w tym życiu, oraz unicestwienie ich wysiłku osiągnięcia szczęścia poza Bogiem. Naturalnie nie chcą, aby taki dzień nastał. A jeżeli już nie ma wyboru, to chcą, aby ten dzień nastał jak najpóźniej.

Dla nas chrześcijan dzień przyjścia Pana ma całkiem inne znaczenie. Nie jest to dzień, którego się obawiamy, ale wprost przeciwnie jest to moment, na który oczekujemy z radością. Chrześcijanin to człowiek, który ponad wszystkich kocha Jezusa. Bardziej niż czegokolwiek pragnie przebywać razem z Jezusem. Dzień powtórnego przyjścia Pana nie jest dla nas dniem sądu, w sensie wydzielenia nam zasłużonej kary, ale dniem, w którym zostaniemy ostatecznie wyzwoleni z reszty zniewoleń, które uniemożliwiają nam całkowite oddanie się Jezusowi. Dlatego też dzień nadejścia Jezusa jest dla nas dniem, w którym nasza więź z Panem zostanie udoskonalona, czyli dniem, w którym nasze największe pragnienie zostanie zrealizowane.

Ponieważ dzień powtórnego nadejścia Pana będzie dniem spełnienia naszej największej nadziei, chrześcijanie już od początku modlili się słowami: „Maranata, Przyjdź Panie Jezu”. W prawdzie obecni chrześcijanie znacznie rzadziej używają tych słów, ale także my modlimy się o jak najszybsze nadejście Jezusa za każdym razem, kiedy wypowiadamy słowa Modlitwy Pańskiej. Szczególnie prosimy o to słowami: „Przyjdź królestwo Twoje”.

Czas oczekiwania ponownego nadejścia Pana, czas oczekiwania na spełnienie Jego obietnicy powrotu w widocznej postaci, nie jest czasem biernego siedzenia, ani tym bardziej czasem spania. Jest to czas przygotowania się na przyjęcie Jezusa. W tym sensie nasze życie przypomina życie Żydów z przed 2000 lat, którzy oczekiwali na narodzenie Mesjasza.

Przygotowanie Żydów na nadejście Mesjasza, było misją wszystkich proroków oraz przewódców religijnych, a w szczególny sposób było misją Jana Chrzciciela. Realizując tą misję, Jan wzywał Izraelitów do nawrócenia, czyli do odrzucenia ze swojego życia tego wszystkiego, co nie jest zgodne z wolą Boga, którą wyraźnie ukazywały dane przez Niego przykazania.

Nawrócenie było rzeczywiście potrzebne, aby przygotować się na nadejście Mesjasza.  Niestety, sądząc jedynie po zapisanych w Ewangeliach słowach Jana Chrzciciela, wydaje się, że dla Jana jedyną motywacją nawrócenie był lęk przed karą, którą według Jana miał wymierzyć Mesjasz. Dlatego też, wzywając ludzi do nawrócenia Jan przypominał im o sądzie oraz o srogich karach, jakie według niego spotkają nienawróconych grzeszników.

Niewątpliwie lęk przed karą może zmienić zewnętrzne zachowanie człowieka. Jednak zwykle nie ma mocy przemiany serca człowieka. Możliwe, że nawet ci Izraelici, którzy uwierzyli słowom Jana Chrzciciela i zdecydowali nawrócić się w tym celu, aby uniknąć kary, nie byli w stanie przyjąć Jezusa.

Także chrześcijanie mają przygotować się na powtórne przyjście Jezusa poprzez nawrócenie. Jednak motywacją naszego nawrócenia nie powinien być lęk, przed ewentualną karą, ale pragnienie przyjęcia Miłości Boga, pragnienie odpowiedzenia miłością na Jego Miłość.

W prawdzie Jezus nigdy nie lekceważył grzechu człowieka i niejednokrotnie mówił o straszliwych konsekwencjach grzechu, to przede wszystkim swoimi słowami oraz czynami objawiał nam miłosierną, bezwarunkową i niezmienną Miłość Boga. Jezus czynił tak, ponieważ wiedział, że tylko Miłość Boga ma moc przemiany ludzkich serc, ma moc pociągnięcia człowieka ku Bogu, jak również ma moc wyzwolenia człowieka z niewoli grzechu.

Człowieka, który poznał Miłość Boga, pragnie przyjąć tą Miłość, pragnienie odpowiedzieć własną miłością na tą wielką Miłość Boga, pragnienie żyć w miłosnej relacji z Bogiem. Właśnie te pragnienia przemieniają serce człowieka, stają się motywacją nawrócenia, czyli zerwania niezdrowych relacji, więzi ze wszystkim, co odciąga nas od Boga, jak również motywacją pogłębiania miłosnej relacji z Bogiem i ciągłego dążenia do pełnej jedności z Bogiem.

Chrześcijanin pogłębia swoją więź z Bogiem i coraz pełniej przyjmujemy Dar Jego Miłości poprzez wierność tej miłości, którą już zdołał przyjąć. Przez takie życie zbliżamy się do doskonałej jedności z Bogiem, ale jednocześnie ukazujemy Miłości Boga tym ludziom, którzy jeszcze Jej nie poznali. W ten sposób spełniamy misję, którą otrzymaliśmy od Jezusa. Objawiając Miłość Boga, podobnie jak sam Jezusa, pociągamy ludzi ku Bogu i przygotowujemy ich na ponowne przyjście Jezusa, na ich osobiste spotkanie z Bogiem.

Módlmy się o to, aby ci wszyscy ludzie, którzy już w jakimś stopniu przyjęli Miłość Boga, byli wierni tej miłości w każdej sytuacji, aby w ten sposób ciągle wzrastali w miłości i przygotowali się na ponowne nadejście Chrystusa i jednocześnie pomogli innym ludziom w tym przygotowaniu.

I NIEDZIELA ADWENTU (Rok B)

Iz 63,16b-17.19b; 64,3-7; 1 Kor 1,3-9; Mk 13,33-37

Dzisiejsze Słowo Boże przypomina nam podstawową prawdę dotyczącą naszego chrześcijańskiego życia. W Ewangelii Jezus porównuje swojego ucznia do sługi, który na czas nieobecności swojego pana otrzymał od niego specjalne zadanie. Życie chrześcijanina Jezus porównuje także do odźwiernego, który został wezwany do nieustannego czuwania tak, aby mógł przyjąć powracającego pana w każdym, nawet najmniej oczekiwanym momencie.

Przed powrotem do Ojca, Jezus nakazał uczniom iść na cały świat i przekazywać ludziom to, co ich nauczył, oraz czynić ich uczniami Jezusa, poprzez udzielanie im chrztu. Innymi słowowy Apostołowie zostali posłani, aby rozszerzać Królestwo Boże poprzez życie na wzór Jezusa. Składanie świadectwa o miłości Boga poprzez życie na wzór Jezusa, a przez to rozszerzanie Królestwa Bożego jest właśnie tym zadaniem, które Jezus daje każdemu swojemu uczniowi.

Poprzez spełnianie tej misji, mamy przygotować siebie, ale także innych ludzi na ostateczne przyjście Jezusa, kiedy to zrealizuje On w pełni swoje Królestwo. Kiedy Jezu nadejdzie w swojej chwale, będzie to tak oczywiste, że nikt nie będzie w stanie temu zaprzeczyć. Nadejście to zauważą nawet ci, którzy do tego momentu nie będą uznawać Jezusa za Zbawiciela świata, a także ci, którzy nie będą żyć zgodnie z Jego nauką. Wtedy już nikt nie będzie w stanie ignorować Jezusa, już nikt nie będzie w stanie uciec przed podjęciem decyzji o przyjęciu lub odrzuceniu Jezusa. Każdy będzie musiał dokonać tego wyboru, który będzie jego ostatecznym wyborem. Będzie to ostatnia szansa przyjęcia Jezusa, czyli ostatnia szansa przyjęcia daru życia wiecznego.

Wezwanie do nieustannego czuwania, jest wezwaniem do ciągłego otwierania się na działanie Ducha Świętego, ciągłego poszukiwania woli Boga, ciągłego wysiłku w celu coraz to głębszego poznawania Jezusa, a przez to poznawania Jego Miłości. Jezus wzywa nas do rozumianego tak czuwania, ponieważ przed tym ostatecznym nadejściem w formie widocznej dla każdego, Jezus przychodzi do nas w sposób mniej zauważalny. Ludzie, którzy nie czuwają, czyli tacy, którzy oddają się mniej istotnym sprawom, takim jak na przykład realizacja swoich ambicji, czy też zaspokajaniu innych żądz, mogą łatwo przeoczyć to przyjście i w konsekwencji nie zdołają przyjąć Jezusa. Jezus przychodzi do nas przede wszystkim w swoim Słowie oraz w sakramentach, szczególnie w sakramencie Eucharystii oraz w sakramencie pojednania. Ale przychodzi także w naszych bliźnich, szczególnie w tych, którzy potrzebują naszej pomocy.

Przyjęcie Jezusa jest dla nas bardzo ważne nie tylko dlatego, że jedynie poprzez przyjęcie Jezusa jedynego Zbawiciela Świata człowiek może przyjąć dar zbawienia. Przyjęcie, czy też raczej ciągłe przyjmowanie Jezusa jest bardzo ważne także dlatego, że życie z Jezusem jest najwspanialszym z możliwych sposobów życia na tej ziemi. Życie z Jezusem jest wielką łaską, o którą powinniśmy ciągle prosić i ciągle przygotowywać się na jej przyjęcie, właśnie poprzez ciągłe czuwanie.

Jeszcze jednym ważnym powodem ciągłego przyjmowania Jezusa jest to, że tylko wtedy, kiedy będziemy żyli w łączności z Jezusem, będziemy w stanie zrealizować zadanie, które On nam zlecił. Realizacja otrzymanej od Jezusa misji jest potrzebna dla zbawienia wielu osób, ponieważ tylko wtedy, kiedy swoim życiem będziemy ukazywali Miłość Boga, ludzie ci będą mogli poznać tę Miłość, a co najważniejsze, będą w stanie Ją przyjąć. Jednak spełnienie tej misji jest także ważna dla naszego własnego zbawienia.

Nie oznacza to, że spełnienie tej misji jest warunkiem uzyskania zbawienia, czy też inaczej, że niespełnienie misji będzie ukarane przez Boga. Zbawienie jest darem Boga. Jest tak wielkim darem, że nie jesteśmy w stanie go zdobyć, czy też zasłużyć sobie na ten dar żadnym największym nawet wysiłkiem.

Poprzez realizację otrzymanej misji, uczestniczymy w misji samego Jezusa, a przez to pogłębiamy naszą więź z Jezusem. A ponieważ życie wieczne to nic innego, jak życie w miłosnej relacji z Jezusem, a przez Niego, życie w miłosnej relacji z Trójjedynym Bogiem oraz wszystkimi zbawionymi ludźmi, poprzez pogłębianie naszej relacji z Jezusem coraz pełniej przyjmujemy dar życia wiecznego. Kiedy Jezus nadejdzie w pełni chwały, ta relacja zostanie udoskonalona i dlatego też dopiero wtedy doskonale i już na zawsze zjednoczymy się z Jezusem. Jedność z Jezusem będzie równocześnie jednością z Trójjedynym Bogiem oraz jednością ze wszystkimi ludźmi, którzy także przyjmą dar zbawienia. Ta pełnia jedność to pełnia zbawienia, to największe szczęście człowieka, to cel, dla którego zostaliśmy stworzeni.

Módlmy się o to, abyśmy poprzez szczere przeżywanie tego adwentowego czasu, nauczyli się jeszcze lepiej czuwać i przyjmować ciągle przychodzącego do nas Pana Jezusa tak, abyśmy poprzez życie w serdecznej relacji z Jezusem, spełnili naszą misję i przygotowali siebie samych oraz wielu innych ludzi na pełne przyjęcie daru zbawienia.