METODA MODLITEWNEJ ODPOWIEDZI

(Centrum Biblijne Jana Pawła I, Vigan, Filipiny):

Modlitwa wstępna lub pieśń
Zachęca się uczestników, by uświadomili sobie obecność Boga. Jezus powiedział: „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18,20). Modlitwa błagalna również jest tu właściwa, taka jak na przykład słowa Pisma Świętego: „Mów, bo sługa Twój słu­cha.” (1 Sm 3,10) lub „Ty masz słowa życia wiecznego” (J 6, 68). Można przedstawić prośbę do Ducha Świętego, który może otworzyć nasze uszy i uwolnić od wszystkiego, co mogłoby przeszkodzić nam w usłyszeniu słowa Bożego; można również zaśpiewać hymn do Ducha Świętego, na przykład „Veni Creator”.

 

Pierwszy krok
Pierwszy kontakt z TEKSTEM, z „martwą literą”.

• Czytanie tekstu: Jeden uczestnik grupy czyta głośno tekst, inni biorą udział, słuchając lub czytając tekst po cichu.
• Milczenie: Po czytaniu wszyscy zachowują milczenie przez około trzy minuty, podczas którego mogą w myśli prześledzić jeszcze raz tekst. Każda osoba wybiera słowo(a), frazę(y) lub wersety, szczególnie uderza­jące.
• Dzielenie się: Po upływie około trzech minut przewodniczący grupy zaprasza członków grupy do podzielenia się słowem, frazą lub wersetem, które go uderzyły. Żadnych wyjaśnień, jedynie słowo, fraza lub werset z odpowiednim numerem wiersza – np. „Uderzyło mnie słowo „światło” w 5 wersecie (1J 1). Bez żadnego wyjaśnienia lub jakiegokolwiek powo­du, dla którego ta szczególna fraza lub słowo okazały się uderzające dla tej osoby.

Drugi krok
„Martwa litera” Pisma Świętego staje się „ŻYWYM SŁOWEM” dla każ­dej osoby (i możliwe, że przez jednostkę, także dla innych).

• Powtórne czytanie tego samego tekstu: Kiedy wszyscy podzielili się, prowadzący zaprasza jedną z osób uczestniczących o głośne przeczytanie tego samego tekstu. Inni milczą.
• Milczenie: Po zakończeniu czytania wszyscy zachowują głębokie mil­czenie przez około pięć minut, w tym czasie każdy uczestnik słucha inten­sywnie Bożej osobistej wieści dla niego. Dzięki „podpowiedzi” tekstu i/lub dzieleniu się przez innych członków grupy wyłoni się coś bardzo sensownego i znaczącego dla jednostki, coś prawdziwego i zgodnego z własnym doświadczeniem lub odnoszącego się do własnego życia. Uczestnicy stawiają sobie pytanie: „Boże, co chciałbyś powiedzieć mnie osobiście”?
• Dzielenie się słowem dla mnie z innymi: Po kolejnych pięciu minutach przewodniczący grupy zaprasza jej członków do podzielenia się tym, co usłyszeli w głębi swych serc. Wszyscy winni starać się mówić w pierw­szej osobie (ja, mi, mnie, mój). Warto przywołać tu słowa Ojca świętego Pawła VI: „(Czyż jest inna droga przekazywania Ewangelii niż dzielenie się z innymi, swoim osobistym doświadczeniem wiary?” (Ewangelii Nuntiandi).

Trzeci krok
SŁOWO wymaga ODPOWIEDZI

• Ponowne czytanie tekstu Po podzieleniu się przez wszystkich, inna osoba czyta tekst po raz trzeci inni słuchają lub czytają sami po cichu.
• Milczenie i osobista odpowiedź na SŁOWO: po zakończeniu czytania grupa ponownie zachowuje milczenie, podczas którego każdy usiłuje znaleźć odpowiedź na to, co ktoś postrzegł jako osobiste słowo Boga. Powinien być rzeczywisty związek między słowem i odpowiedzią, wyrażając na przykład ufność, gdy słowem była obietnica lub posłuszeńst­wo, gdy słowem było polecenie, modlitwą mogłoby być również uwiel­bienie, dziękczynienie, pokuta, prośba oraz wstawiennictwo (w zależności od otrzymanego przesłania).
• Dzielenie się osobistą modlitewną odpowiedzią: Każda osoba wyraża głośno osobistą odpowiedź swego serca na otrzymane słowo, co mogłoby być wzmocnione przez „Amen” (wyrażone głośno lub w milczeniu) przez innych uczestników.

Końcowa modlitwa lub pieśń
Wypowiedzenie wspólnie przez grupę uwielbienia, dziękczynienia lub Modlitwy Pańskiej jest dobrą konkluzją dzielenia się Pismem świę­tym.