Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

Każdy z nas doświadcza w swoim życiu różnorodnych strat. Może to być zgubienie jakiejś drobnej rzeczy, albo utracenie czegoś bardzo cennego lub nawet bardzo bliskiej osoby. Każdej stracie towarzyszy smutek. Im strata większa, tym smutek jest głębszy. Jeżeli utracona rzecz lub osoba odgrywała w naszym życiu bardzo ważną rolę, na przykład była gwarantem poczucia bezpieczeństwa, czy też źródłem poczucia szczęśliwości, smutek może być tak wielki, że stanie się ogromnym cierpieniem. Możemy nawet utracić poczucie sensu życia, czyli popaść w rozpacz i utracić siły potrzebne do życia.
Dla Apostołów taką wielką stratą, która spowodowała nie tylko wielki smutek, ale także napełniła ich serca rozpaczą była śmierć Jezusa. Po śmierci Jezusa Apostołowie byli przekonani, że już nigdy Go nie spotkają. Konsekwentnie, wszystkie nadzieje, które w Nim pokładali, zostały utracone.
Jednak ten beznadziejny stan Apostołów nie trwał długo. Kiedy po trzech dniach Jezus zmartwychwstał, ich wielki smutek został przemieniony w ogromną radość. Zmartwychwstanie Jezusa ukazało im, że nawet śmierć nie jest w stanie zniszczyć Jezusa, ani Jego miłości. Przekonali się, że Jezus ma moc spełnić każdą obietnicę. Może spełnić nawet taką obietnicę, która nam wydaje się niemożliwa do spełnienia.
Wniebowstąpienie, którego pamiątkę dzisiaj świętujemy, dla Apostołów także było doświadczeniem straty. Dlaczego? Ponieważ od tego momentu Apostołowie nie mogli już widzieć postaci Jezusa, nie mogli już słyszeć Jego głosu, nie mogli obcować z Nim tak, jak to czynili przez trzy lata, kiedy Jezus przebywał wśród nich w swoim ludzkim ciele.
Z tego powodu odejście Jezusa do Ojca niewątpliwie powodowało smutek Apostołów. Jednak dzięki doświadczeniu Zmartwychwstania ich rozłąka z Jezusem, jaką było Wniebowstąpienie, wyglądała już całkiem inaczej niż rozłąka spowodowana Jego śmiercią. Teraz Apostołowie lepiej rozumieli obietnicę Jezusa, i mieli pewność, że Jezus tą obietnicę spełni. To powodowało, że smutek Apostołów nie przemienił się w rozpacz. Wprost przeciwnie ich serca były napełnione wielką nadzieją i radością.
O jednej z obietnic Jezusa możemy przeczytać w Ewangelii św. Jana.
“W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.” J14:2-3Jezus obiecał Apostołom przygotować dla mich miejsce w Królestwie Niebieskim i powrócić po nich tak, aby mogli przebywać z Nim na wieki. Z tego powodu życie dla Apostołów zaczęło oznaczać oczekiwanie na spełnienie tej obietnicy, czyli oczekiwanie na powtórne przyjście Jezusa
Jezus dał Apostołom jeszcze jedną wielką obietnicę. Obiecał zesłać swojego Ducha. Jezus spełnił tę obietnicę już po dziesięciu dniach Jezus i Apostołowie zostali napełnienia Jego Duchem.
Pomimo tego, że Apostołowie nie widzieli postaci Jezusa, dzięki Duchowi Świętemu mogli żyć w jeszcze głębszej relacji z Jezusem, niż żyli do tej pory.
Dzięki Duchowi Świętemu Apostołowie mogli także iść za Jezusem, postępować zgodnie z Jego wskazówkami, pomimo, że nie słyszeli Jego głosu.
Dzięki Duchowi Jezusa, Apostołowie mogli wypełnić misję, jaką powierzył im Jezus, mogli ciągle pogłębiać relację z Jezusem, a przez to przygotować się na decydujące spotkanie z Nim. To spotkanie miało udoskonalić tą relację i doprowadzić do jedności z Jezusem, a przez Jezusa do jedności z samym Bogiem Ojcem i Duchem Świętym.
Te obietnice, które Jezus dał Apostołom, Jezus daje także każdemu z nas. Jezus obiecuje każdemu z nas, że przygotuje dla nas miejsca w Królestwie Niebieskim i przyjdzie po nas, aby nas wprowadzić do tego miejsca, tak abyśmy mogli być z Nim za zawsze. Obiecuje także, posłać nam swojego Ducha, abyśmy zostali Nim napełnieni i byli w stanie kochać Jezusa, żyć w serdecznej relacji z Jezusem i iść za Jego przewodnictwem, wypełnić misję, którą nam powierzył, a przez takie życie przygotować się na ostateczne i decydujące spotkanie z Jezusem.
Módlmy się o to, abyśmy podobnie jak Apostołowie, z głębi serca uwierzyli, że Jezus jest w stanie i na pewno spełni wszystkie swoje obietnice. Módlmy się o to, aby przyjęcie tych obietnic napełniło nasze serca wielką nadzieją i radością. Módlmy się także o to, abyśmy byli zawsze otwarci na obecność i przewodzenie Ducha św. tak, abyśmy żyli w serdecznej relacji z Jezusem, zgodnie z Jego pragnieniem i w ten sposób jak najlepiej przygotowali się na spotkanie, kiedy ponownie przyjdzie na ten świat.

Szósta Niedziela Wielkanocna

Myślę, że nie potrzeba być historykiem, aby stwierdzić, że historia ludzkości to ciągle przeplatające się etapy wojny i pokoju.
Zwykle podczas pokoju ludzie budują, produkują, gromadzą różne dobra, bogacą się. Jednak etap ten nie trwa wiecznie. Kiedy znowu wybucha wojna, wszystko to, co człowiek zdołał zbudować, czy też zgromadzić podczas okresu pokoju, zostaje zniszczone. Ostatecznie w wyniku wojny wszystkie strony ponoszą wielkie straty。Wszyscy cierpią. Pomimo tego, ciągle wybuchają nowe wojny. Dlaczego tak się dzieje?
Przyczyny wojny zazwyczaj są zwykle bardzo skomplikowane, ale można dostrzec kilka głównych przyczyn.
Czasami wojny są wynikiem ambicji polityków, którzy pragną rozszerzyć swoją władzę.
Także różne ideologie, błędne przekonania mogą stać się przyczyną wojny.
Wojny mogą być wynikiem pragnienia rozszerzenia własnej przestrzeni życiowej, lub też odzyskania utraconego wcześniej terytorium.
Czasami jedno państwo atakuje drugie, gdyż jest przekonane, że państwo to stanowi dla niego zagrożenie i trzeba je zlikwidować, dopóki posiada się przewagę militarną.
Chyba najczęściej wojny wybuchają z przyczyn ekonomicznych. Ich celem może być zdobycie surowców naturalnych, lub rozwinięcie gospodarki swojego kraju.

Niezależnie od konkretnej przyczyny wojny, możemy powiedzieć, że jest ona środkiem do realizacji celów jednego państwa kosztem innego. Państwo, które wywołuje wojnę, myśli jedynie o własnej korzyści, i absolutnie nie liczy się z dobrem obywateli drugiego państwa i nie przejmują się ich cierpieniami.
Najogólniej możemy powiedzieć, że zasadniczą przyczyną wojny są egoistyczne żądze oraz lęki, które napełniają serce człowieka.
Z tego powodu możemy powiedzieć, że dopóki wszystkie państwa, a dokładniej wszyscy ludzie, nie zostaną wyzwoleni z pod władzy egoistycznych żądz oraz lęków, wojny będą ciągle wybuchały pomimo zrozumienia, że jest to największa głupota człowieka.

Do żyjących w takiej rzeczywistości ludzi przychodzi Jezus Chrystus i mówi: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję.” (J14,27)
Czym różni się pokój, który usiłuje osiągnąć świat, od pokoju, który daje nam Jezus?
Czym różni się sposób realizowania pokoju przez świat, od sposobu, w jaki pokój usiłuje zrealizować Jezus?
Pokój, który daje nam Jezus jest opisany w Apokalipsie św. Jan. Fragment tego opisu był przeczytany, jako dzisiejsze drugie czytanie. Pokój ten nie jest jedynie czasowym brakiem wojny, ale jest więzią miłości. Jest to więź miłości człowieka z Bogiem, oraz ludzi między sobą. Właśnie ta miłość, czyli troska o dobro drugiego człowieka jest podstawą pokoju, który daje nam Jezus Chrystus.
Jezus ukazał, że ktoś, kto naprawdę kocha drugiego człowieka poświęca dla niego nie tylko swój czas oraz siły, ale, jeżeli jest taka potrzeba, także swoje życie.
Kiedy taka miłość jest wzajemna, prowadzi ona do głębokiej więzi, a ostatecznie do jedności, której nie może zerwać nawet śmierć. Dlatego właśnie taki pokój może trwać wiecznie.
W celu zrealizowania tego pokoju Jezus ukazuje nam wzór życia opartego na miłości i jednocześnie stara się uzdrowić serce człowieka z przeróżnych zranień, które zostały mu zadane od urodzenia, a które uniemożliwiają mu życie w miłości. Stara się wyzwolić go ze zniewolenia egoizmem, jak również napełnić jego serce miłością do Boga, oraz innych ludzi, zarówno do tych, którzy nas kochają, jak i tych, którzy nas krzywdzą.
Takie życie, jakie ukazał nam Jezus, może wydawać się niemożliwe dla przeciętnego człowieka. Jednak, gdy spojrzymy na 2000 lat chrześcijaństwa, możemy stwierdzić, że bardzo wielu ludzi żyło właśnie w ten sposób. Nie byli to ludzie, którzy byli szczególnie silni albo szczególnie utalentowani, ale byli to ludzie, którzy zawierzyli Jezusowi, którzy pozwolili Jezusowi uzdrowić ich serce oraz napełnić te serce miłością. Innymi słowami byli to ludzie, którzy przyjęli miłość Jezusa i na tę miłość odpowiedzieli swoją miłością.

Módlmy się o to, aby jak najwięcej ludzi zaufało Jezusowi, aby zostali uzdrowieni z różnych zranień oraz wyzwoleni z różnorodnych uzależnień i mogli żyć w miłości.
Módlmy się także o to, aby wzrastała wspólnota ludzi, którzy są połączeni więzami miłości, aby pokój Chrystusowy rozchodził się po całym świecie.