Wszystkich Świętych

Już od pierwszych wieków Kościół ogłaszał wielu ludzi świętymi. Kościół czyni to w tym celu, aby ukazać nam godny naśladowania przykład życia chrześcijańskiego. Jednak przez wieki Kościół bardzo rzadko ogłaszał świętymi zwykłych ludzi świeckich, zwykle byli to zakonnicy lub męczennicy. Najprawdopodobniej taka praktyka stworzyła różne fałszywe przekonania, jak na przykład takie, że żyjący w świecie chrześcijanin, jeśli tylko nie zostanie męczennikiem, nie może zostać świętym. W konsekwencji tego prawie wszyscy chrześcijanie byli przekonani, że nie są w stanie zostać świętymi i nawet nie podejmowali próby kroczenia drogą do świętości.  Aby sprostować to błędne przekonanie, Sobór Watykański II przypomniał nam, że wszyscy chrześcijanie, wszyscy ludzie powołani są do tego, aby zostać świętymi.

Osiem błogosławieństw, które Jezus ogłasza w dzisiejszej Ewangelii, ukazują nam cechy, którymi charakteryzuje się święty. Są one jakby opisem życia świętego człowieka. Jednakże Jezus ukazał nam życie świętego człowieka nie tylko słowami, ale przede wszystkim własnym życiem. Aby prawidłowo zrozumieć słowa Jezusa, należy rozważać je w połączeniu z Jego życiem.

Pierwszą cechą charakterystyczną świętego jest posiadanie ubogiego serca. Ubogie serce jest nie tylko zasadniczą cechą świętego, ale jest także podstawą, na której opierają się, czy też, z której wynikają wszystkie inne cechy świętego. Aby zrozumieć znaczenie tego wyrażenia, musimy popatrzeć się na życie Jezusa.

Jezus powiedział o sobie, że nie przyszedł na ten świat po to, aby spełniać swoją wolę, ale po to, aby pełnić wolę Boga Ojca. Jezus był ubogim duchem, ponieważ nie wypełniał własnej woli, ale wolę Ojca. Był ubogim duchem, ponieważ nie żył dla siebie, ale dla innych ludzi. Był ubogim duchem, ponieważ troszczył się nie o to, aby ubogacić swoje życie, ale o to, aby zgodnie z wolą Boga ubogacać życie innych ludzi.

Wielu ludzi jest przekonanych, że przeżyją życie najpełniej, jeśli spełnią swoje pragnienia, jeśli zrealizuje wszystkie swoje możliwości. Człowiek, który usiłuje w ten sposób zrealizować samego siebie, stara się przede wszystkim o swój własny wzrost, troszczy się przede wszystkim o to, aby ubogacić swoje własne życie. W celu realizacji samego siebie bardzo często wykorzystuje innych ludzi i całkowicie ignoruje plan, który Bóg Stwórca przygotował dla niego. Taki człowiek może sprawiać wrażenie, że ma bogate życie, że ma „bogate serce”, ale z tego powodu, że właściwie żyje jedynie dla siebie, w jego życiu nie ma prawdziwej miłości. Starając się ubogacić swoje życie, tak naprawdę całkowicie je marnuje.

Tacy ludzie, jak Jezus Chrystus, czyli ludzie, którzy zgodnie z wolą Boga, nie żyją dla siebie samych, ale dla innych ludzi, mogą sprawiać wrażenie, że marnują swoje talenty, że marnują swoje życie. Dla wielu ludzi, święta Matka Teresa z Kalkuty, zmarnowała swoje życie dla anonimowych biednych. Wielu ludzi uważa, że nauczyciele marnują swoje życie dla uczniów, pielęgniarki marnują swoje życie dla chorych, czy też starszych ludzi, matki marnują swoje życie dla dzieci, a ojcowie marnuje swoje życie dla swoich rodzin. Jednak ludzie, którzy podobnie jak Jezus, żyją dla innych, żyją prawdziwą miłością i choć może nie zawsze są tego świadomi, ciągle pogłębiają swoją jedność z Bogiem, który jest Miłością. Życie tych ludzi potwierdza naukę Jezusa, że każdy, kto straci swoje życie dla Jezusa i dla Ewangelii, ten je zyska.

Bycie świętym polega przede wszystkim na tym, aby pozwolić Bogu swobodnie działać w swoim życiu. Święty człowiek nie realizuje własnego planu, ale plan Boga. Nie próbuje kontrolować swojego życia, ale je oddaje Bogu.

Aby tak żyć, potrzebne jest przede wszystkim wielkie zaufanie oraz wielka miłość do Boga. To zaufanie i ta miłość objawia się pragnieniem spełniania Jego woli, czyli pragnieniem zjednoczenia własnej woli z wolą Boga, oraz zjednoczenia własnego serca z sercem Boga.

Z całą pewnością czasami Bóg dokonuje w życiu człowieka spektakularnych dzieł. Jednak zwykle działa cicho, działa w ukryciu. Najprawdopodobniej właśnie z tego powodu wielu świętych czyni rzeczy małe, które w oczach innych ludzi nie są niczym wyjątkowym, ani też szczególnie wartościowym. Święci przeważnie nie są zauważani, ani doceniani przez innych ludzi. Jednak, ponieważ święci czynią te małe rzeczy z wielką miłością, a co więcej, ponieważ czynią to w zjednoczeniu z Bogiem, to właśnie oni są pośrednikami życia Bożego i uświęcają świat. To właśnie oni pomagają innym ludziom poznać miłość Boga i prowadzą ludzi do pojednania z Bogiem. To właśnie oni najowocniej pracują dla rozwoju Królestwa Bożego i pomagają Bogu realizować plan zbawienia dla całej ludzkości.

Módlmy się o to, aby jak najwięcej ludzi żyło zgodnie z wolą Boga, w ten sposób zrealizowało swoje powołanie i dołączyło do grona świętych, aby przez całą wieczność wraz ze wszystkimi świętymi mogli żyć w miłości Boga.